EXPOSITIE, ZIE DE VERVREEMDING ONDER OGEN

|

‘Als feministe ervaar ik vaak tegenstrijdige etiketten in sociale situaties. Theorie kan afstandelijk lijken, empathie kan verdeeldheid brengen. Feminisme is complex, zowel geleefd als gedacht.’ Met de getoonde schilderijen onderzoekt Camellia Xueyi deze emotionele spanningen.

Camellia over haar zoektocht: ‘Ik begon met een filosofisch onderzoek naar feminisme binnen een veilige omgeving: het filosofielokaal van de Leiden University. Daar omarmde ik de complexiteit die schuilgaat achter gender gerelateerde onrechtvaardigheden. Ik probeerde feministische theorieën buiten de academische context te brengen en ze te verbinden met alledaagse situaties. Daarbij werd ik geconfronteerd met pijnlijke momenten waarin het label “feminist” als een sociale gespreksstopper op mij werd geprojecteerd.

“Op een avond sprak ik af met een jeugdvriendin in een Chinees restaurant. Ze klaagde dat haar schoonmoeder haar tijdens een familiediner behandelde als een dienaar. Van haar werd verwacht dat zij kookte, serveerde en aan alle behoeften van anderen voldeed voordat zij zelf mocht zitten en eten. Ik toonde empathie en dat werd geaccepteerd. Vervolgens opperde ik voorzichtig dat haar schoonmoeder misschien ook slachtoffer was van een patriarchale samenleving. Ze reageerde teleurgesteld: ‘Oh, ik was vergeten dat jij feminist bent.’”

Ik voelde me geschokt en geraakt. Daardoor begon ik naar binnen te kijken, naar mezelf. Ik liet het lichaam het denken leiden. Met penselen en kleuren begon ik te werken, terwijl ik mijn hele lichaam en bewustzijn vertrouwde om te denken en te voelen binnen dit proces. Ik begon de complexiteit van feminisme te zien als iets dat verweven is met politieke, sociale, culturele en algemene menselijke kwesties. Tegelijkertijd werd ik geconfronteerd met het feit dat geen enkele feministische theorie of beweging voldoende lijkt om deze problemen volledig te ontwarren of op te lossen.

Ik ervoer de kwetsbaarheid van het gelabeld worden als iets ambivalents, en had het gevoel weggeduwd te worden uit een vertrouwde groep. Misschien vormt juist deze vervreemding een van de structurele moeilijkheden die empathische betrokkenheid binnen feministische discussies belemmert. Welke positie ik ook inneem, vroeg of laat zal ik verschillen en meningsverschillen ervaren binnen relaties met echte mensen — tijdelijk, situationeel of blijvend. Toch brengt het altijd een gevoel van ongemak met zich mee. Op zulke momenten voel ik mij geen onderdeel meer van de anderen in de ruimte. Het is dezelfde stekende sensatie die ik voelde toen ik voor het eerst een cactus in mijn tuin aanraakte. Deze cactusserie is daarom een proces: een niet-lineaire zoektocht voorbij de pijn van het leven als zelf gedefinieerde feminist. Het is een innerlijke verkenning zonder de ander te vergeten. Ik bevind mij nog steeds binnen het “wij”. Misschien kan vervreemding niet eenvoudig worden opgelost door alleen naar binnen te kijken, maar hoop ik dat moed een licht kan werpen op de angst voor vervreemding’.

Opening: zaterdag 12 september 15.30 uur
Open: dinsdag t/m zondag van 9.00 tot 16.00 uur tenzij er een activiteit in de zaal is.
Toegang: gratis

Toevoegen aan kalender

• Google Calendar
• iCalendar
• Outlook 365
• Outlook Live