BANSHEE

Choreograaf Courtney May Robertson richt zich op een opvallend cultureel fenomeen: de romantisering en erotisering van het lichaam van de overleden vrouw in kunst en media. In schilderkunst, poëzie en film worden de lichamen van gestorven vrouwen herhaaldelijk voorgesteld als sereen, verleidelijk en consumeerbaar. Tegelijkertijd blijft de realiteit van rouw en gender-gerelateerd geweld grotendeels buiten beeld. De kern van deze thematiek voert terug op een intieme confrontatie met de dood. Als adolescent was Robertson getuige van het overlijden van haar moeder — een beeld dat zowel afschuw als fascinatie opriep en sindsdien door haar artistieke praktijk blijft resoneren. Niet in staat deze persoonlijke ervaring te verzoenen met de gesaniteerde representaties van dode lichamen die zij tijdens haar onderzoek aantrof, ontwikkelt BANSHEE een alternatief narratief: rouw is hier niet verstild of esthetisch, maar rauw, grotesk en koppig levend.
 Waar Robertson voorheen vooral solistisch werkte, deelt zij in deze voorstelling voor het eerst het podium met medeperformers en dierbare vrienden Inci Gül Civelekoğlu en Olympia Kotopoulos. Het trio vormt samen met speciaal ontworpen kinetische sculpturen een ondeelbare choreografie. Menshoge ‘discomfort devices’ — mutaties van historische instrumenten die ooit werden ingezet om vrouwenlichamen te disciplineren — dragen, verheffen en stimuleren de performers. Binnen deze spookachtige architectuur, ontworpen door beeldend kunstenaar Jesus Canuto Iglesias, wordt kwetsbaarheid niet overwonnen maar volgehouden.Door Keltische volksdanstradities te ontleden, transformeert collectief fysiek uithoudingsvermogen tot een zuiverend necromantisch ritueel; deels klaagzang, deels uitdrijving. Samen dagen de performers archaïsche stereotypen uit en verbeelden zij nieuwe mythologieën voor de toekomst.
Doedelzakspeler Genevieve Murphy en noise-muzikant Acidic Male slaan de handen ineen voor een viscerale soundscape waarin de klaaglijke roep van de doedelzak versmelt met schurende digitale texturen. Binnen deze sonische spanning ontvouwt zich een geladen dialoog tussen volharding en breuk. In een post-apocalyptisch landschap weigeren ongetemde lichamen zich te schikken. Ze stuiptrekken, kelen barsten open in gebrul, fantasmagorische beelden flitsen voorbij. Een gesteriliseerde wereld splijt open en een portaal naar nieuwe verbeeldingen wordt met ontwrichtende kracht opengetrokken. BANSHEE is geen solitaire elegie, maar een collectieve wederopstanding: een storm, een wilde kreet, een levend getuigenis.Over de makerCourtney May Robertson (Schotland, 1992) is een in Rotterdam gevestigde performer en interdisciplinaire maker die werkt op het snijvlak van dans, performance en visuele media. Na haar afstuderen in 2013 begon zij haar carrière bij Club Guy & Roni’s Poetic Disasters Club. Sindsdien werkte zij samen met uiteenlopende kunstenaars, waaronder Jan Martens, Connor Schumacher, Florentina Holzinger, Maxime Dreesen en Benjamin Abel Meirhaeghe. Robertsons werk ontving meerdere onderscheidingen, waaronder Festival Cement’s De Troffel Prijs 2020 en de Young Amsterdam Art Prize 2021. In 2022 werd haar eerste solowerk, the pleasure of stepping off a horse when it’s coming at full speed, geselecteerd voor Aerowaves Twenty22. Haar meest recente voorstelling, HUNTER, ontving de VSCD Mime/Performanceprijs 2024 tijdens het Nederlands Theater Festival en werd opgenomen in NRC’s lijst van de 10 beste dansvoorstellingen van 2024. In 2025 werd Courtney uitgeroepen tot NRC Rising Star in Dance en ontving zij de Krisztina Châtel Award.